ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΕΚΑΤΟΣΤΗΣΕΙΣ

Τσιπουράκι και καλή παρέα

Τσιπουράκι μεζεδάκι με καλή παρέα έξω απο τον φούρνο.Χρήστος Μιχάλης Παναγιώτης Παναγιώτης και Διαμαντής.Στην υγειά σας και Χρόνια Πολλά στον Μιχάλη.

Ξεκινήσαμε την παραγωγή μελομακάρονων

Ενάμιση μήνα περίπου πρίν απο τα Χριστούγεννα ξεκίνησε στον φούρνο μας η παραγωγή των παραδοσιακών μελομακάρονων.Το μυστικό μας είναι τα αγνά υλικά το πολύ μεράκι και ο σεβασμός στις γευστικές απαιτήσεις των πελατών μας.Ευχόμαστε να τα απολαύσετε.

ΚΥΡΙΑΚΗ 27-11-2011 5η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ ΑΡΤΟΠΟΙΩΝ

Συνάδελφε,

Σε καλούμε  στην 5^η ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΗ ΑΙΜΟΔΟΣΙΑ των ΑΡΤΟΠΟΙΩΝ για την ενίσχυση της δικής μας Τράπεζας Αίματος την  

 ΚΥΡΙΑΚΗ 27 Νοεμβρίου  2011

 ώρα 9:00 π.μ – 12:00 μ.μ  στο Νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ.

Στις μέρες μας, ακούμε από παντού λόγια που μας μειώνουν σαν λαό και μας θίγουν σαν Έλληνες.

Ίσως ήρθε η ώρα να δράσουμε.

Να κάνουμε κάτι για το οποίο θα είμαστε πραγματικά περήφανοι.

Η αιμοδοσία είναι κάτι που κυριολεκτικά περνάει από το χέρι μας

ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ

Εάν πάλι για κάποιο λόγο δεν μπορείτε να έρθετε εσείς, μπορείτε να πείτε σε συγγενείς ή φίλους σας, ή να έρθετε :

Δευτέρα – Παρασκευή 8:30 π.μ – 13:30 μ.μ   & 17:30 μ.μ – 19:30 μ.μ.

Σάββατο – Κυριακή και αργίες 9:00 π.μ – 12:00 μ.μ

αναφέροντας ότι το αίμα είναι για την Τράπεζα Αίματος των Αρτοποιών και ενημερώνοντας το Σωματείο τηλεφωνικά στο 2310 277644.

ΤΙ ΕΤΡΩΓΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ;

Όταν ένας Έλληνας ναυτικός έφτανε σε ξένη και άγνωστη χώρα, οι τρεις πρώτες ερωτήσεις πού έκανε ήταν:

- Οι άνθρωποι εδώ γνωρίζουν της Δήμητρας το φυτό (δηλαδή το στάχυ, το ψωμί);
- Γνωρίζουν του Διονύσου το ποτό (δηλαδή το κρασί);
- Έχουν κυβέρνηση των πολλών (δηλαδή δημοκρατία); (Βλ. Ευριπίδη Κύκλωψ).
Όπως μαθαίνουμε από τους Δειπνοσοφιστές του Αθήναιου, οι Έλληνες είχαν 72 είδη ψωμιού! Οι δημητριακοί καρποί - που οδήγησαν στους πρώτους οικισμούς - είναι ή βάση της ανθρώπινης διατροφής, και γι’ αυτό το στάρι ήταν (και είναι πάντα) διατιμημένο, από όλα τα καθεστώτα. Από τα 72 είδη ψωμιού, άλλα ήταν πιο πρωτόγονα κι άλλα πιο εκλεπτυσμένα.

Ο δάρατος άρτος (ο θεσσαλικός) ήταν άζυμος, ο κριμνίτης από κριθαρένιο αλεύρι, ο κριβανίτης από σταρίσιο, αλλά ψημένος στους μικρούς παραδοσιακούς φούρνους της Αττικής (αυτόν έτρωγε ο Αριστοφάνης και οι άλλοι θιασώτες των «αρχαίων» συνηθειών).
Ο συγκομιστής ήταν άγριος, ζυμωμένος με όσα αλεύρια είχαν περισσέψει. Η αφρόκρεμα έτρωγε τον σεμιδαλίτη άρτο, πού ήταν καλοζυμωμένος με ψιλοκοσκινισμένη πάλλευκη φαρίνα από σκληρό σιτάρι (από σεμίδαλιν ή σιμιγδάλι όπως θα λέγαμε σήμερα).

http://melitilexeis.blogspot.com/?zx=e03e895cb3f9fd7b

Πως φτιαχνόταν το ψωμί στα παλιά χρόνια

Ο πλάστης, το πλαστήρι, η πινακωτή, η μεγάλη πήλινη ή ξύλινη λεκάνη ήταν τα χρειαζούμενα της γιαγιάς μου, η οποία, όπως οι περισσότερες Ελληνίδες νοικοκυρές, ζύμωνε το ψωμί της οικογένειας για ολόκληρη εβδομάδα. Από το βράδυ της προηγούμενης ημέρας η γιαγιά έπιανε το προζύμι. Ένα κομμάτι ζυμάρι που είχε φυλαγμένο στην παγωνιέρα από το ψωμί της προηγούμενης εβδομάδας, το δούλευε με νερό και αλεύρι, έτσι που να γίνει πηκτός χυλός και τον άφηνε κουκουλωμένο με μάλλινη κουβέρτα όλη τη νύχτα. Μ’ αυτή τη μαγιά, πολλή πρωί την άλλη μέρα ζύμωνε το ψωμί, το κουκούλωνε και πάλι με την κουβέρτα και το άφηνε να ανεβεί. Ύστερα κράταγε πάλι ένα κομμάτι ζυμάρι (προζύμι), για να κάνει το ψωμί της επόμενης εβδομάδας. Με το υπόλοιπο έπλαθε 4-5 μεγάλα καρβέλια (όσα και οι θέσεις της πινακωτής), που ήταν στρωμένη με βαμβακερές πετσέτες καλά αλευρωμένες. Δίπλωνε τις πετσέτες πάνω από τα ψωμιά και σκέπαζε την πινακωτή με την κουβέρτα, για να μην κρυώσει η ζύμη και για να φουσκώσει γρήγορα. Όταν φούσκωνε το ψωμί, ι γιαγιά μου έβαζε την πινακωτή στον ώμο και το πήγαινε στο φούρνο. Εκεί άναβε το φούρνο με ξύλα και όταν ο φούρνός πύρωνε, έβαζε με ένα ξύλινο φτυάρι τα ψωμιά.

Στέλιος Δημητρογιαννάκης .

Αφού όργωναν τα χωράφια έβαζαν το λίπασμα. Ύστερα έβαζαν και το σιτάρι και ξαναόργωναν. Μετά κατά τον Ιούνιο, το θερίζανε. Ύστερα το κάνανε δεμάτια και τέλος θημωνιές. Έφτιαχναν ένα αλώνι και εκεί έβαζαν τον καρπό. Έβαζαν τα άλογα με βολώσυρο. Αφού τέλειωνε το αλώνι τα κάνανε σωρό. Μετά πέρναν τα θρινάκια και περίμεναν να φυσήξει αέρας. Όταν φύσαγε πετούσαν το σιτάρι και ξεχώριζαν τα άχυρα από τον καρπό. Τον έβαζαν σε τσουβάλια και τον πήγαιναν σε ένα μέρος με νερό. Τον έπλενα, τον βάζανε στον ήλιο, τον λιάζανε και ξεραινόταν. Τον πήγαιναν στο μύλο και τον αλέθανε. Έτσι βγάζανε το αλεύρι και το ζύμωναν. Από το βράδυ έβαζαν το προζύμι. Το πρωί το έβαζαν σε ζεστό νερό μαζί με το υπόλοιπο αλεύρι το ζύμωναν και το έβαζαν σε μια άσπρη πετσέτα και φούσκωνε 1-2 ώρες. Τέλος το βάζανε στο φούρνο και ψηνόταν.

Λένα Μαρινάκη

Παροιμίες για το ψωμί

Δεν έχει ψωμί να φάει, (αν είναι κάποιος φτωχός).

Για ένα κομμάτι ψωμί (όταν ξεπουλά κανείς την περιουσία του).

Ψωμοζήτης (είναι κάποιος που ζητιανεύει).

Λίγα τα ψωμιά του, λίγα τα καρβέλια του (για κάποιον που βρίσκεται σε κίνδυνο θανάτου).

Φάγανε ψωμί και αλάτι (είναι η φράση που χαρακτηρίζει μία πολύχρονη και σταθερή φιλία).

Εγώ ειμί ο άρτος της ζωής (Από τη Βίβλο).

Αυτή η δουλειά έχει πολύ ψωμί (η δουλειά αυτή είναι σίγουρη ή αποφέρει μεγάλα κέρδη).

Βγάζω το ψωμί μου (κερδίζω τα απαραίτητα).

Δουλεύει για το ψωμί του (δουλεύει για τα απολύτως αναγκαία).

Εμείς ψωμί δεν έχουμε κι η γάτα πίτα σέρνει (Όταν κάποιοι δεν έχουν τα στοιχειώδη και άλλοι έχουν περισσευούμενα)

Η βιάση ψήνει το ψωμί, μα δεν το καλοψήνει (Όταν κάνεις κατι με βιασυνη, πιθανον να κανεις λαθος).

Θα φάει πολλά ψωμιά ακόμη (θα γνωρίσει ή θα βιώσει πολλά).

Λίγα είναι τα ψωμιά του ή έφαγε τα ψωμιά του (δεν θα ζήσει για πολύ ακόμη).

Νηστεύει ο δούλος του Θεού,γιατί ψωμί δεν έχει (λέγεται ωε δικαιολογία σε περιπτώσεις αδυναμίας οικονομικής)

Όταν κοιμάται ο γιόκας μου ψωμί δε μας γυρεύει (αποφυγή δύσκολων καταστάσεων)

Το έδωσε για ένα κομμάτι ψωμί (πούλησε κάτι πολύ φτηνά, με μικρό αντάλλαγμα).

Ψωμί δεν έχουμε, ραπανάκια για την όρεξη (δεν έχουμε τα βασικά και ζητάμε τα μη απαραίτητα).

Ψωμί δεν είχαμε, τυρί μας ήρθε (για απρόσμενη βοήθεια)